τόνδε Ρόδου ναιέται Δωρίδος, Αέλιε,
χαλκέον ανίκα κύμα κατευνάσαντες Ενυούς
έστεψαν πάτραν δυσμενέων ενάροις.
Ου γαρ υπέρ πελάγευς μόνον άνθεσαν, αλλά και εν γά,
αβρόν αδουλώτου φέγγος ελευθερίας
Τοις γαρ αφ’ Ηρακλήος αεξηθείσι γενέθλας,
πάτριος εν πόντω κην χθονί κοιρανία » .
( από την ανθολογία Παλατίνα )
Για χάρη σου ως τον Όλυμπο ψήλωσαν αυτόν εδώ τον Κολοσσό,
οι κάτοικοι της Δωρικής Ρόδου, ω Ήλιε,
όλο χάλκινο, τότε, που αφού κατεύνασαν το πικρό κύμα του πολέμου
την πατρίδα στόλισαν με των εχθρών τα λάφυρα.
Αλήθεια δεν τον έστησαν κρεμάμενο πάνω από το πέλαγο, μονάχα,
μα και στέρεα στη γη.
Φως ολόλαμπρο της αδούλωτης λευτεριάς,
γιατί σ' αυτούς που θράφηκαν από τη γενιά του Ηρακλή
είναι πατρογονικό σε θάλασσα και σε ξηρά να διαφεντεύουν.
( απόδοση στη Νεοελληνική από τον Αχιλλέα Κωνσταντινίδη )
