Αναφορά από τον Ι. Μεταξά για τα Δωδεκάνησα. 30/10/1940

Στην τελευταία παράγραφό αναφορά από τον Ι. Μεταξά για τα Δωδεκάνησα.

Ο Μεταξάς εξηγεί στους εκδότες και τους αρχισυντάκτες γιατί απάντησε όχι στο Ιταλικό τελεσίγραφο, από το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας, στις 30 Οκτωβρίου 1940.

Ανακοίνωσις του Πρωθυπουργού Ι. Μεταξά προς τους ιδιοκτήτας και αρχισυντάκτας του Αθηναϊκού Τύπου εις το Γενικόν Στρατηγείον ( ξενοδοχείον «Μεγάλη Βρεταννία ) εις τας 30 Οκτωβρίου 1940

Κύριοι,

Έχω λογοκρισίαν και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.

—Επίγραμμα στη βάση του Κολοσσού

« Αυτώ σοι προς Όλυμπον εμακύναντο Κολοσσόν
τόνδε Ρόδου ναιέται Δωρίδος, Αέλιε,

χαλκέον ανίκα κύμα κατευνάσαντες Ενυούς

έστεψαν πάτραν δυσμενέων ενάροις.

Ου γαρ υπέρ πελάγευς μόνον άνθεσαν, αλλά και εν γά,

αβρόν αδουλώτου φέγγος ελευθερίας

Τοις γαρ αφ’ Ηρακλήος αεξηθείσι γενέθλας,

πάτριος εν πόντω κην χθονί κοιρανία » .

( από την ανθολογία Παλατίνα )

Για χάρη σου ως τον Όλυμπο ψήλωσαν αυτόν εδώ τον Κολοσσό,

οι κάτοικοι της Δωρικής Ρόδου, ω Ήλιε,

όλο χάλκινο, τότε, που αφού κατεύνασαν το πικρό κύμα του πολέμου

την πατρίδα στόλισαν με των εχθρών τα λάφυρα.

Αλήθεια δεν τον έστησαν κρεμάμενο πάνω από το πέλαγο, μονάχα,

μα και στέρεα στη γη.

Φως ολόλαμπρο της αδούλωτης λευτεριάς,

γιατί σ' αυτούς που θράφηκαν από τη γενιά του Ηρακλή

είναι πατρογονικό σε θάλασσα και σε ξηρά να διαφεντεύουν.

( απόδοση στη Νεοελληνική από τον Αχιλλέα Κωνσταντινίδη )

—Ῥόδον ἔμμεν ποντίῳ

ΠΙΝΔΑΡΟΣ

Ὀλυμπιονίκαις

Στίχοι 54 – 58

φαντὶ δ᾽ ἀνθρώπων παλαιαί
ῥήσιες, οὔπω, ὅτε

χθόνα δατέοντο Ζεύς τε καὶ ἀθάνατοι,

φανερὰν ἐν πελάγει

Ῥόδον ἔμμεν ποντίῳ,
ἁλμυροῖς δ᾽ ἐν βένθεσιν νᾶσον κεκρύφθαι.

—

Κι όπως πολλές το ανιστορούν ανθρώπων
διηγήσεις, όταν ο Δίας
κι οι αθάνατοι μοιράζονταν τη γη,
ακόμα η Ρόδος δεν φαινόταν στο κύμα του πελάγου,
γιατ᾽ ήταν στ᾽ αρμυρά βάθη το νησί κρυμμένο.

—Πέρι προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα.

Πέρι προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα.
Παύλος Α! Βασιλεύς των Ελλήνων

Απεφασίσαμεν και διατάσσομεν:

Άρθρον 1ον
Αι νήσοι της Δωδεκανήσου Ρόδος, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Αστυπάλαια, Νίσυρος,
Πάτμος, Χάλκη, Κάσος, Τήλος, Σύμη, Κως, Λέρος, Καστελλορίζου ως και αι
παρακείμεναι νησίδες, είναι προσαρτημέναι εις το Ελληνικόν κράτος από τις

28ης Οκτωβρίου 1947.

Ο παρών νόμος, ψηφίσθείς υπό της Δ! Αναθεωρητικής Βουλής και παρ' ημών
σήμερα κυρωθείς, δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και
εκτελεσθήτω ως νόμος του κράτους.

Εν Αθήναις τη 3η Ιανουαρίου 1948 Παύλος Α!

—William Shakespeare's: Othello Tragedy, Part B'

Αναφορά στην Ρόδο.

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ

Από τον στόλον μήνυμα.

ΔΟΓΗΣ

Τι νέα; τι μας φέρνεις;

ΝΑΥΤΗΣ

Οι Τούρκοι έκαμαν πανιά προς τα νερά της Ρόδου.

Ο ναύαρχός σας μ' έστειλε την είδησιν να φέρω.

—Ο ήλιος ο ηλιάτορας, Οδυσσέας Ελύτης

ΑΦΗΓΗΤΗΣ

Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας

ο πετροπαιχνιδιάτορας

από την άκρη των ακρώ

κατηφοράει στο Ταίναρο

Φωτιά 'ναι το πηγούνι του

χρυσάφι το πιρούνι του.

Ο ΗΛΙΟΣ

Εσείς στεριές και θάλασσες

τ' αμπέλια κι οι χρυσές ελιές

ακούτε τα χαμπέρια μου

μέσα στα μεσημέρια μου

«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ

μόνον ετούτον αγαπώ!»

—Απολλώνιος ο Τυανεύς εν Ρόδω

Για την αρμόζουσα παίδευσι κι αγωγή
ο Aπολλώνιος ομιλούσε μ’ έναν
νέον που έκτιζε πολυτελή
οικίαν εν Pόδω. «Εγώ δε ες ιερόν»
είπεν ο Τυανεύς στο τέλος «παρελθών
πολλώ αν ήδιον εν αυτώ μικρώ
όντι άγαλμα ελέφαντός τε και χρυσού
ίδοιμι ή εν μεγάλω κεραμεούν τε και φαύλον.» —

Το «κεραμεούν» και «φαύλον»·
το σιχαμερό: που κιόλας μερικούς

( χωρίς προπόνησι αρκετή ) αγυρτικώς εξαπατά.
Το κεραμεούν και φαύλον.

Κ. Π. Καβάφης

πηγή

ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα

Η φράση, «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα» χρησιμοποιείται για να προκαλέσουμε κάποιον, ώστε να αποδείξει αυτό για το οποίο καυχιέται. Η έκφραση, που έχει συνδεθεί με το νησί των Ιπποτών και χρησιμοποιείται ακόμα και σαν «λογότυπο» της περιοχής σε τουριστικά είδη, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ Κομπαστής», ο άντρας δηλαδή, που καυχιέται. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας Αθηναίος αθλητής κατά την αρχαιότητα, υποστήριζε ότι είχε κάνει ένα πολύ μεγάλο άλμα στη Ρόδο. Το νησί δεν επιλέχτηκε τυχαία, καθώς βρισκόταν μακριά από την Αθήνα και ήταν δύσκολο για κάποιον να πάει εκεί, ώστε να εξακριβώσει τα λεγόμενα του αθλητή. Ο ίδιος, όμως, προέτρεπε τους καχύποπτους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν αυτόπτες μάρτυρες του άλματος. Κάτι τέτοιο, όμως την εποχή εκείνη ήταν σχεδόν ακατόρθωτο, αφού δεν υπήρχαν καν μεταγωγικά πλοία και τα ταξίδια γίνονταν με τα εμπορικά. Καθώς ο αθλητής επέμενε και καυχιόταν, ένας άλλος Αθηναίος, κάποια στιγμή τον προκάλεσε να επαναλάβει το άλμα του. Για να τον χλευάσει μάλιστα, πήγε σε ένα σκάμμα και έγραψε τη λέξη Ρόδος και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα». Με την πάροδο του χρόνου, η έκφραση έγινε «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα», αλλά το νόημα παρέμεινε ίδιο....

πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr/pos-vgike-i-frasi-idou-i-rodos-idou-ke-to-pidima-o-kompastis-anir-pou-tin-patise-otan-tou-eferan-ti-rodo-stin-avli-tou/

—Villa Noel Rees, Ixia, Ialysos Rhodes | Βίλλα Νοέλ Ρης, Ιξιά Ιάλυσος

Νοέλ Ρης. Φιλέλλην 1902 –1947
Πλωτάρχης Β. Ν. της Μεγάλης Βρετανίας
OBE. RNVR
Υπηρέτησε την πατρίδα του στον αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας και της Δωδεκανήσου.
Την πλάκα αυτή αφιερώνουν στην μνήμη του 50 χρόνια από τον θάνατο του και την 50' επέτειο της Ένωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

—Π Ι Ν Δ Α Ρ Ο Υ – 7ος ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΣ

Π Ι Ν Δ Α Ρ Ο Υ – 7 ο ς Ο Λ Υ Μ Π Ι Ο Ν Ι Κ Ο Σ  «ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΓΟΡΑ ΤΟΝ ΠΥΚΤΗ»

— Αρχαίο κείμενο.

Ο Διαγόρας περιφέρεται στο στάδιο της Ολυμπίας
από τους γιούς του μετά την δική τους νίκη.

Σάν κι αὐτόν πού δωρίζει – μ’ ἀρχοντιά τό ποτήρι ὑψώνοντας – στόν νεαρό τόν γαμπρό του τ’ ὁλόχρυσο κύπελο ὡς ἐπάνω γεμᾶτο δροσιά τῆς ἀμπέλου καί προσφέρει – στήν ὑγειά του προπίνοντα – τ’ ἀνεκτίμητο δῶρο σάν δέσιμο τοῦ παλιοῦ σπιτικοῦ μέ τό νέο καί τιμᾶ τό γαμήλιο συμπόσιο, ἀλλά καί τόν νέο ἐξυψώνει στούς φίλους ἀνάμεσα γιά τοῦ γάμου τό ἐπίζηλο ταίριασμα. Ὅμοια τώρα κι ἐγώ τόν γλυκό τόν καρπό τῆς ψυχῆς μου, πού ‘ναι νέκταρ ἁγνό κι εἶναι δῶρο Μουσῶν, σ’ ἀθλοφόρους χαρίζοντας ἄντρες τήν καρδιά ἱλαρώνω αὐτῶν πού στά Ὀλύμπια καί Πύθια νικοῦνε. Κι εἶν‘ ἀλήθεια μακάριος αὐτός πού ἡ φήμη ἡ ἀγαθή τόν τυλίγει.

—Το υπόγειο του Ντοστογιέφσκι, αναφορά στον Κολοσσό της Ρόδου

…Μερικοί υποστηρίζουν, παραδείγματος χάριν, πως είναι πραγματικά το πολυτιμότερο πράγμα στον άνθρωπο η θέληση∙

—Exploring the island of Rhodes by bicycle

Rhodes & Italy's Aegean Islands:

Winter tour of the Italian-held islands off the Anatolian coast

In April 1941 National Geographic published Dorothy Hosmer's fourth article about the tour she did, partly by bicycle, among the Italian – held islands off the coast of Turkey in the winter of 1939 – 40.

"Such scenes, abetted by bicycle fever, drew me to the island's interior, but not till I had secured special permission from the military authorities, who notified the gendarme stations along my route.
First I went to Lindo ( Lindos ). Situated on the eastern coast, it has the best protected small – ship harbor of the island and is second to the town of Rhodes in population. Here also lie the ruins of one of the strongest and most important of the castles which guarded the coastline at the time of the Knights.
Thirty – eight miles over a splendid asphalt road I cycled, past Italian villages with experimental agricultural fields and orchards, past Moslem towns with rustic minarets. The ride was a parade of the island's spare but exotic vegetation: Saint John's bread, prickly pear, sesame, casuarina, tamarisk, and terebinth. Then came the Orthodox village of Archangelos with orange, mandarin, and lemon groves whose lush greenery seemed an oasis in the naked hills.
At Lindos I visited a house which contained a fine collection of the so – called Lindos or Rhodes pottery.
Some of the most noted pieces are now in the Louvre collection. I understood why, seeing the exquisite decorative sense, the turquoise and cobalt blues, the tomato reds, the flower and puff-sailed galley designs. All are being reproduced in Rhodes' present – day ceramic works ...
... At sunrise I climbed the hill behind the village. The sea was calm. Castle and acropolis seemed suspended in air. The barren hills behind me, the jagged coast of Asia Minor, were luminous as in a mirage. This is the Aegean's secret. Its poverty and nudity are transformed into radiant beauty by the simple magic of lights and colors."


"Another time I cycled to Embona, Orthodox mountain village. The road circled hill Fileremo with its ruins of Ialysos. From here came Pherenike who, despite the death penalty for women found at the Olympic games, accompanied here son, disguised as a trainer. When discovered, she was freed because of her family's Olympic honors; but thereafter all trainers at the games appeared nude.
Farther along I skirted Mount Profeta ( Prophet's Mount ) with its pine forests, deer reserve, and mountain hotel. Then up, up, to Embona, a drift of white cubes against bald-rocked 3,985 – foot Mount Attaira, highest point on the island.
Native costumes blared against whitewashed stone houses in a trumpet of primary colors: yellow knee – high goatskin boots; red bands on women's blue tunics; men's blue trousers, cut knee-length but in the rear falling in deep folds for roominess when sitting on their heels.
It was Saturday. The air was fragrant with olive wood fires and fresh bread, baked in great square ovens outdoors. Embona's staples are this good black bread, olives, and sheep's milk cheese.
The stranger has no lodging problem here. You simply ask two feet of space on the bed shelf, a wide platform taking up nearly half the one – room houses. On it members of the family stretch themselves like cod drying in a row, papa, mamma, and from the eldest down to the youngest. All are fully dressed. I slept at the end of such a line next to a plump three – year – old daughter. Tobacco, drying from the rafters, perfumed my dreams.
At three a hoarse bawl rent the silence of the night. It sounded like someone working a rusty pump. Every Embona's home boasts a donkey. But the donkey's proverbial independence would not let him lose his individuality in a chorus. Each bided his turn, so that a chain of brays, differing only as distance mellowed their song, bridging the hours until dawn."

Dorothy Hosmer: A Cycle Touring Photographer Breaking Barriers for Women

link: www.crazyguyonabike.com